CSS Menu Expand Css3Menu.com

کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم

قالب فارسی
بنر 7

کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم

منوها بازشونده هستند، کلیک کنید!
کیمیا

سلام
۱. کیمیا -از سال ۱۳۸۴ تا حالا- دیگر تبدیل به مرجعی شده برای تمام کارهایی که در دنیای مجازی و بعضا غیرمجازی انجام می‌دهم که خیلی هم زیاد است. اگر فقط برای خواندن چرندیات بنده اینجا آمده‌اید، یا دست‌نوشته‌ها را از منوی وبلاگ ببینید یا به این آدرس سر بزنید: ndoustali.blog.ir
۲. اگر دنبال چیز خاصی آمده‌اید، از قسمت موضوعات استفاده کنید؛ ضمنا از منوی آبشاری و مخصوصا کلمات کلیدی یا همان تگ‌ها هم غافل نشوید. برای دسترسی به نام شاعران و دسته‌بندی اشعار آیینی از زیرمنوی به بهانه‌ی شعر استفاده کنید.
۳. وجود شعر از شاعران مختلف در کیمیا -چه آیینی و چه غیر آن- لزوما به معنای تایید محتوا یا -احتمالا- گرایش فکری خاص شاعر نیست. اینجا در واقع دفتر شعر من است. سعی می‌کنم هر شعری که می‌خوانم را در آن ثبت کنم. در واقع این‌ها انتخاب‌های بنده نیست، فقط اشعاری است که می‌خوانم. سعیم بر این است که حتی‌المقدور شعرهایی که شاعرش ناشناس است را ثبت نکنم.
۴. اگر علاقه دارید شعرتان در کیمیا ثبت شود، بنده با افتخار در خدمتم؛ اثرتان را یا یک قطعه عکس از خودتان -جسارتا با حفظ شئونات- در اندازه‌ی ۱۵۰ در ۴۰۰ پیکسل به ایمیل kimia514@gmail.com یا آی‌دی تلگرامی @naser_doustali ارسال کنید.
فعلا همین
یاعلی

بخش‌های ویژه
می‌خواهم کمک کنم
به کیمیا چه امتیازی می‌دهید؟
آخرین نظرات
  • ۳۰ مرداد ۹۸، ۱۳:۱۵ - ارام
ترجمه‌ی کیمیا به دیگر زبان‌ها
لوگوها
امکانات
مجوز کرییتیو کامنز
محتوای کیمیا توسط ناصر دوستعلی تحت مجوز Creative Commons ارجاع-غیرتجاری-انتشار یکسان 4.0 بین‌المللی قرار دارد.

چند حدیث

در تفسیر عیاشی حدیثی نقل می‌کند که محمّد بن مسلم از امام صادق علیه‌السلام پرسید درباره‌ی آیه‌ی کریمه‌ی «وَ لَقَدْ آتَیْنٰاکَ سَبْعاً مِنَ الْمَثٰانِی وَ الْقُرْآنَ الْعَظِیمَ» حضرت فرمود: منظور، فاتحة الکتاب است که گفتنش تکرار می‌شود. سپس امام صادق اضافه می‌کند که رسول اکرم فرمود: خدا بر من منّت نهاد از گنج بهشت به فاتحة الکتاب که در آن این آیات است با این خوّاص:

«بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ» که خدا درباره‌اش می‌گوید: «وَ إِذٰا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلیٰ أَدْبٰارِهِمْ نُفُوراً»(۱) (و چون در قرآن پروردگارت را به یگانگی و وحدت یاد کنی، آنان روی گردانیده گریزان می‌شوند)

«اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِینَ» که سخن بهشتیان است و خدای را از نیکی پاداش شکر می‌کنند.

«مٰالِکِ یَوْمِ الدِّینِ» که جبرئیل می‌گوید هیچ مسلمانی آن را به زبان نمی‌آورد جز این‌که خدا و اهل آسمان او را تصدیق می‌نمایند.

«إِیّٰاکَ نَعْبُدُ» بیان خلوص در عبادت خدا است و «إِیّٰاکَ نَسْتَعِینُ» بالاترین و بهترین چیزی است از حاجات که بندگان از خدا می‌خواهند.

«اِهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِیمَ» همان راه پیامبرانی است که خدا بر آنان نعمت داد.

«غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ» همان یهود و «ضالّین» نصاری هستند.

محمّد حلبی می‌گوید: امام صادق علیه‌السلام این قسمت از حمد را چنین قرائت می‌کرد: «ملک یوم الدین» و نیز: «اهدنا صراط المستقیم» و در روایت دیگر اضافه می‌کند که حضرت می‌فرمود: «صراط المستقیم» یعنی امیرالمؤمنین علیه‌السلام.

جمیل از حضرت امام صادق نقل می‌کند که فرمود: هر گاه به دنبال امام جماعتی بودی، وقتی امام از قرائت فاتحه فارغ شد بگو: «الحمد للّٰه رب العالمین».

و نیز فضیل از آن حضرت نقل می‌کند که فرمود وقتی فاتحه را خواند و تمام شد بگو «الحمد للّٰه رب العالمین».

 

نظم این سوره

وقتی شخص نعمت‌های خدا را در این عالم با چشم دید و درباره‌ی آن‌ها اندیشید و دانست که عالی‌ترین و راستگوترین شواهد نعمت‌های خدا خود اوست، از نام خدا آغاز کرده بِسْمِ اللّٰهِ می‌گوید و اعتراف به خدائی‌اش می‌نماید و از احساس این‌که رحمن و رحیم است در دلش آرامش و سکون می‌یابد.

و پس از آن‌که به این یگانه نعمت‌دهنده‌ی خود اعتراف نمود، او را شکر می‌کند و «اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ» می‌گوید و وقتی می‌بیند همان‌طور که او مشمول نعمت‌های خدا قرار گرفته دیگران نیز از این خوان گسترده بی‌دریغ بهره‌مندند می‌فهمد که او «رَبِّ الْعٰالَمِینَ» است و با دیدن رزق واسعش به همه‌ی مردم، او را به نام «اَلرَّحْمٰنِ» می‌خواند.

هنگامی که نافرمانی مردم را در برابر این همه نعمت‌ها مشاهده کرد و این‌که آنان به جای سپاس‌گزاری خدا پشت پا به احکام الهی می‌زنند، واجبات را ترک و گناهان را انجام می‌دهند ولی خدای بزرگ نعمت‌هایش را از آنان نمی‌گیرد و گناهشان را می‌بخشد، پس می‌داند او «رحیم» است.

این شخص موحّد، رفتار و سلوک مردم را نسبت به هم می‌بیند که به هم ستم کرده و حق هم‌دیگر را می‌برند و هیچ فردی از دیگری به سلامت نیست، می‌فهمد که به دنبال آنان روزی است که خدا انتقام مظلوم را از ظالم خواهد کشید و می‌گوید: «مٰالِکِ یَوْمِ الدِّینِ».

پس از فهمیدن همه‌ی این مطالب و پی‌بردن به این‌که برای او خالقی است رازق و رحیم که می‌میراند و زنده می‌کند، اشیاء را پدید می‌آورد و دوباره به سوی نیستی باز می‌گرداند ولی خود او ذات زنده‌ای است که هیچ‌چیز به او مانند نیست و خالقی است که جز او کسی شایسته‌ی پرستش نیست و آن‌چنان خدای را با این صفات شناخت که گویی هم‌اکنون او را می‌بیند، در این حال است که روش سخن را تغییر می‌دهد و از خبر به خطاب می‌گراید و می‌گوید: «إِیّٰاکَ نَعْبُدُ» (خدایا تو را می‌پرستیم)؛ همان‌طور که وقتی انسان شخصی را توصیف می‌کند و صفاتش را شرح می‌دهد و در این میان خود آن شخص که وارد می‌شود، روش سخن را تغییر داده آن شخص را مخاطب قرار می‌دهد.

سالک راه توحید وقتی می‌بیند دل انسان در معرض شبهات و هجوم آراء مختلف است و جز خدا کسی نمی‌تواند کمک او باشد لذا از خدا برای توفیق در طاعت و تهیه‌ی وسائل و اسباب آن در خواست کمک می‌کند و می‌گوید: «إِیّٰاکَ نَسْتَعِینُ».

عارفی که بدین درجه از کمال معرفت رسید و بر راه حق مستقیم شد می‌ترسد که لغزشی برایش پیش آید زیرا تنها معصومین هستند که از خطا و لغزش ایمن و مصونند لذا از خدا توفیق ثبات و پایداری و دوام بر راه خدا و ایمنی از لغزش‌ها را می‌خواهد و می‌گوید «اِهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِیمَ». و کلمه‌ی صراط مستقیم لفظی است جامع معرفت احکام و توفیق عمل به شرایع و قوانین اسلام و پیروی از کسانی که خدا اطاعت آنان را واجب دانسته است و دوری از گناه می‌باشد.

وقتی همه‌ی این‌ها را دانست توجه پیدا می‌کند که برای خدا بندگانی است که مشمول نعمت‌های مخصوص اویند. و خدا آنان را در میان مردم برگزیده و حجّت بر خلق قرار داده است پس از خدا می‌خواهد که او را نیز بدانان ملحق کند و بر راه آنان بدارد تا گمراهان گمراه‌کننده‌ای که دشمن حقیقت و کور از دید واقعیت و مخالف راه اعتدال‌اند و مشمول غضب و لعن خدا قرار گرفته‌اند و خدا بر ایشان رسوایی و عذاب مهیّا نموده است، نتوانند در او اثر کنند و از شرشان محفوظ بماند و می‌گوید: «صِرٰاطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ الضّٰالِّینَ»

 

 

پی‌نوشت‌ها:

(۱) آیه ۴۶ از سوره اسراء

 

* منبع: تفسیر مجمع البیان، فضل بن حسن طبرسی، جلد ۱، صفحات ۵۱ تا ۵۳

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
مهم! با توجه به اینکه امکان پاسخ به نظرات خصوصی وجود ندارد لذا در صورت تمایل برای دریافت پاسخ، نظر خود را به صورت خصوصی ارسال نفرمایید. با تشکر!
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی








هدایت به بالای صفحه